Zelf was ik niet zo onder de indruk van Michael Pollan’s boek “Een Pleidooi voor echt Eten”.
Zij aanval op het “nutritionisme” was te gratuit en zijn ideeën zijn alles behalve nieuw. Integendeel, voormalig medewerker van De Kleine Aarde in Boxtel, Arnold Robbé schreef reeds in de jaren 70 van de vorige eeuw het onvolprezen en helaas in de vergetelheid geraakte boekje “Eten wat de grond schaft”. Het was het eerste echte pleidooi voor een ekologische benadering van de voedselproblematiek. Dat was authentiek en origineel. Pollan leent de visie van de vroege ekologische voedingsbeweging, gaat voorbij aan de ontwikkelingen sindsdien en gebruikt die visie om af te rekenen met de moderne voedingswetenschap waarvan hij terecht vindt dat die geen rekening houdt met de nefaste gevolgen van de huidige voedselproductie en –consumptie.
Louise O. Fresco, columniste van NRC maar vooral deskundige op dit gebied schrref een stukje in de krant n.a.v. de komst van Pollan naar Nederland.
Fresco vindt: “Zijn ideeën zijn goed bedoeld; de meeste zijn niet nieuw, een klein aantal ervan is verstandig, maar een groot deel is wetenschappelijke onzin.”
En ook: “Pollan is zo populair omdat hij appelleert aan het romantische beeld van het ouderwetse platteland dat gedijt in sterk verstedelijkte samenlevingen. Bovendien speelt hij in op het gebrek aan vertrouwen van consumenten die in de wirwar van gezondheidsclaims en producten niet meer weten wat zij moeten eten. Dat wordt echter niet opgelost door het idealiseren van vroeger tijden.”
Maar, schrijft L.O. Fresco:
“Met hem vind ik dat voedsel cultuur is, dat we van voedsel moeten genieten en het niet gedachteloos naar binnen moeten werken. En met hem wacht ik nog steeds op een integrale voedselpolitiek, in Nederland, in de VS en in de wereld”
Ik ben het volkomen met Louise O. Fresco eens.
Reacties